ఒక్కడున్నాడు, అది నేనే !!

ఏంటి నువ్వు కూడానా నేనొక్కడినే అనుకున్నా...

1984 లో రీడర్స్ డైజెస్ట్ మగజైన్ లో చదివిన ఒక కొటేషన్ " friendship is born at the moment when one says to other " what you too... i thought i was only one !! " ఇద్దరు మనుషుల మధ్య స్నేహం మొదలవటానికి ముఖ్యమూలం ఏంటో పై చెప్పబడిన సూత్రం చాలుకదా. ఇద్దరు మనుషులు స్నేహం చెయ్యడానికి ఏదో కారణం ఉండాలిగా.. అవేంటో మాట్లాడుకుందాం కాసేపు...మొట్టమొదటి ఫ్రెండు అంటే అమ్మ నాన్న ఇంక మన సహోదరులు వీళ్ళే కదా మన మొదటి పరిచయం.

మనకీ వీళ్ళకీ ఉండే సామాన్య అంశం ఒకే కుటుంబం ఒకే ఇల్లు ఒకే రక్తం. కాబట్టి వీళ్ళ తో స్నేహం ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించను.
బంధువులు కూడా మన కుటుంబ సభ్యులే గా అందుకే వాళ్ళ తో స్నేహం విషయం కూడా పెద్ద పంచ్ లేని సబ్జెక్ట్.

మరి ఇక ఎవరు మిగిలారు బయటి స్నేహితులే ....
ఏ రక్త సంబంధమూ లేకుండా, మన ఇంట్లోవాళ్ళు కాకుండా , మనకి దగ్గరవ్వాలంటే ఏదో సామ్యం ఉండాలి.
అందుకే చిన్నప్పుడు ఒకే వీధి లో ఉండే వాళ్ళు ఒకే ఇంట్లో వేరే వేరే వాటాల్లో ఉండేవాళ్ళు మొదట గా స్నేహితులవుతారు.
బళ్ళో చేరాక ఒకే బడి ఒకే తరగతి లో ఒకే బెంచ్ లో వాళ్ళు స్నేహంగా మసలుతారు.
వాళ్ళంతా మన ఇష్ట అఇష్టాలతో సంబంధం లేకుండా యాదృచ్చికంగా దగ్గరయ్యే వాళ్ళు.

వయసు పెరిగాక మనకు మనమే ఎన్నుకున్న వాళ్ళు కొందరు ఫ్రెండ్స్ అవుతారు.
అందులో మనకు బాగా దగ్గరయ్యే వాళ్ళు మన మనస్తత్వం ,అభిరుచులతో సామ్యం ఉన్న చాలా కొద్ది మంది.

పుస్తాకాలు చదవటం లో కొందరు ఫ్రెండ్స్ అయితే,
మంచి సంగీతం వినటం లో కొందరు ఫ్రెండ్స్ అవుతారు.
సంఘానికి సాయం చేసే పని లో కొందరు కలుస్తే ,
స్వార్ధానికి చేసే పనుల్లో కొందరు కలుస్తారు..
ఇలా స్నేహితులవ్వాలంటే ఏదో సామ్యం ఉండాలి
ఒకే చోట ఉద్యోగం చెయ్యటం
ఒకే చోట కలసి నివసించటం
నుంచి ఒకే చోట కూరగాయలు కొనటం లో కూడా ఫ్రెండ్స్ అయ్యే వాళ్ళున్నారు
నెట్ లో కొందరు ఆగంతకులు కలిస్తే హాయ్ మీ ఏ ఎస్ ఎల్ ఏంటి అని అడిగి చాట్ మేట్స్ అయితే
సెలూన్ లో కూడా కొందరు ఫ్రెండ్స్ అవుతారు "ఏమిటీ మీరు ఇక్కడే హెయిర్ కట్టింగ్ చేయిస్తారా అంటూ.."
ఒకే హాస్పిటల్ లాబీ లో కూడ ఫ్రెండ్స్ అవచ్చు :మీ నాన్న గారికీ కేటరాక్టేనా మా అమ్మ కూ అంతే నంటూ..
పిల్లల బడి బయట సాటి తల్లి తండ్రులు ఫ్రెండ్స్ కావచ్చు మా వాడు సరిగ్గా చదవట్లేదు లేదా మీ అమ్మాయి క్లాస్ టాపర్ త కదా అంటూ...
ఇలా ఏదో ఒక కలిసే విషయం తో ఫ్రెండ్స్ కావచ్చు కదా
ఇప్పటి దాక నాకున్న ఫ్రెండ్స్ అంతా నాకున్న నిజం ఫ్రెండ్స్ కారు, ఉహు ఇంకోలా చెప్తా నేనే వాళ్లకి సరైన ఫ్రెండ్ ని కాదు
ఏదో ఒక అవసరానికి లేక అభిప్రాయ భాగస్వామ్యానికీ కలిసే ఇంకో మనిషి.
మరి నాకేంటి ఇన్నేళ్ళు వచ్చినా ఒక్క మంచి ఫ్రెండ్ లేడు లోపం నాలో ఉందా లేక నాతో కలిపే ఏ సామ్యం ఇంక వేరే వాళ్ళకీ లేదా ?
మనిషి సాంఘిక జంతువు (సోషల్ అనిమల్ ) అనటారు కదా నేనేంటి ఇలా గణిత జంతువు ( కాలి క్యులేటేడ్ అనిమల్ ) లా ఉన్నాను ?
అసలు ఇది మంచి స్థితా లేక ఏదన్నా మానసిక వ్యాధా.....
నాకే ఒకో సారి అనుమానం వస్తుంది
ఏమైనా మనలో మనం ఒంటరిగా ఉండటం కూడా బాగుంటుంది ( మన చుట్టూ వందల మంది ఉన్నా మనకు మనమే, మనలో మనమే అంతర్ముఖం లో ఉండటం కావాలంటే ప్రయత్నిచండి)

మూడు రోజులు ఒక మనిషి తో సుదీర్ఘం గా మాట్లాడి నేను తెలుసుకున్న విషయమిది.
మీరేమాన్నా సలహా ఇవ్వగలరా ఇలాంటి వ్యక్తికి ?
దాన్ని ఇంగ్లీష్ మానసిక శాస్త్రం లో ఏమంటారు ?
ఆ ...ఇలా మానసిక సమస్యలన్నీ నా ఫ్రెండ్ ఒకడుండే వాడు వాడికి ఈ సమస్య ఉంది అనే మొదలెడతారు అంటారా అది మీ ఇష్టం.....

నేనే రాధ నోయీ...

ఒక చిన్న జ్ఞాపకం కానీ పెద్ద అయన గురించి ..... అయన మా పెద్ద నాన్న గారు అంటే మా నాన్న అన్నగారు కాదు... మా అమ్మ అక్క గారి భర్త ... వరసకి పెదనాన్న గారైనా ఆయన్ని హైదరాబాద్ డాడీ అని పిలిచే వాళ్ళం నేనూ, మా అక్క , అన్న ముగ్గురం. జ్ఞాపకాల పుస్తకం లో ఎన్నో పేజీల్లో ఎంతో మంది ఉంటారు ఈ రోజూ ఎందుకో ఎక్కువ అయన గురించే తలచుకున్నా కారణం పొద్దున్నే భానుమతి పాట నేనే రాధనోయీ (అంత మన మంచికే ,1972 ) విన్నా .. ఆ పాట కి అయనకి ఏంటి లింక్ అని అడక్కండి నాకెందుకో అలా అర్ధం లేని, ఉన్నా చెప్పలేని గొలుసు జ్ఞాపకాలు చాలా ఉన్నాయి, ఒకటి తలచుకుంటే వెంటనే వేరోటి కూడా గుర్తొస్తుంది .... అదే వరస లో ఎన్ని సార్లయినా.

అలా భానుమతి పాడిన ఆ పాట విన గానే నాకు హైదరాబాద్, ఇంకా మా హైదరాబాద్ డాడీ గారు గుర్తొస్తారు. ఎందుకో చెప్తా, ప్రతీ సంవత్సరం వేసవి సెలవలకి దాదాపు నెలా ఇరవై రోజులు మా అమ్మమ్మ దగ్గర కి హైదరాబాద్ వెళ్ళేవాళ్ళం. అక్కడ మా పెద్దమ్మ కుటుంబం తో సెలవలు గడపి మళ్ళీ స్కూల్ తెరిచే నాటికీ ఇంటికి చేరేవాళ్ళం.

హైదరాబాద్ అనగానే సెలవలు, ఆడుకోవటం, మా అమ్మమ్మ చేసిన రక రకాల తిండి తినటం సాయంత్రాలు హైదరాబాద్ రోడ్లమీద తిరగటం... తో బాటు నాకు ప్రత్యేకంగా గుర్తున్న మాటల ఖజానా .. మా పెదన్నన్న గారు. హై కోర్ట్ లో వకీల్ .

రెండు కుటుంబాల లో మేము మొత్తం అయిదుగురం పిల్లలం అందరి లో నేనే చిన్న. కోర్ట్ నుంచి ఇంటి కొచ్చాక అయన సాధ్యమయినంత సమయం మాతో గడిపే వారు. బయటకి తీస్కెళ్ళ టం , సినిమా లేదా ఒక రౌండ్ అలా తిరిగి పంజాబీ దుకాణం లో రగడా తిని పించటం , ఇలా అయన మాతో చాలా ప్రేమ గా చనువుగా ఉండేవారు. రాత్రుళ్ళు భోజనం చేసాక మా అమ్మ పెద్దమ్మ ఇంక స్నేహితులు ఆరుబయట మంచాలు వేస్కొని కబుర్లాడు తుంటే ఆయన తన ఆఫీసు రూం లో పని చేస్కుంటూ నో , లేదా ఒక రకమైన రాగ యుక్తం గా కవితలు చదువుతూ ( ఆ రాగం ఇక్కడ రాసి చూపలేను కలిస్తే పాడి విని పిస్తా ) లేదా బెడ్ రూం లో తలకింద చెయ్యి మడిచి పెట్టుకొని పెద్ద రేడియో లో ఆకాశవాణి హైదరాబాద్ కేంద్ర కార్యక్రమాలు ముఖ్యం గా వివిధభారతి గానీ సంగీత కార్యక్రమాలు చిన్న స్వరం లో వింటూ ఉండే వారు. ఆ టైం లో పిల్లలయిన మమ్మల్ని పిలిచి ఒరేయ్ కాళ్ళు నొక్కండిరా, వేళ్ళు లాగండిరా అని అడిగి అవి చేస్తుంటే కబుర్లు చెప్పేవారు.

అంచేత ఆ టైం లో రేడియో లో వచ్చే పాటలు మేమూ వినే వాళ్ళం , నాకన్నా పెద్ద వాళ్లైన నలుగురూ ఒక్కోల్లల్లె జారుకునే వాళ్ళు. చివరకి నేనే మిగిలే వాడిని .. నువ్వేమీ చెయ్యొద్దు గానీ ఇలారారా అంటూ కూర్చోపెట్టుకొని కబుర్లు చెప్పేవారు. ఆయనకూ నాకూ ఉన్న ఒక సామాన్య విషయం బందరు. అయన సుమారు 1945 కి ముందు చిన్నతనం లో కొన్నేళ్ళు అక్కడే పెరిగారు ,నేనూ చిన్నప్పుడు అక్కడే ఉండేవాడిని. సినిమాలు ,షికార్లు, చిరు తిళ్ళు కన్నా ఆయనదగ్గర నేనూ ఆశించినది ఆయన చిన్నప్పటి కబుర్లు.. బందర్లో అయన ఉన్న" చల్లరస్త " ప్రాంతం గురించి అక్కడ పొద్దున్నే అమ్మే పాలు పెరుగు గురించి అయన ఒక గిన్నె తీస్కోని పదేళ్ళప్పుడు అణ దమ్మిడీ కాణీ లతో కూరగాయలు, పెరుగు షాపింగ్ చేసి అవి అయ్యాక మంజప్ప హోటల్ లో తిన్న ఇడ్లీలు దోసాలు తాగిన కాఫీలు వాటి ధరలు చెప్తూ 1975 లో రేట్లు ఎంత మండి పోతున్నాయో చెప్పేవారు. పైసా విలువ ( రూపాయి కాదు) ఎంత పడిపోయిందో చెప్పేవారు. ఆ కబుర్లు నా అగ్రజులెవరూ వినే వాళ్ళు కాదు నేనే కూర్చొని వినే వాడిని ఇంకా చెప్పండి ఇంకా చెప్పండి అంటూ...

తాజమహల్ హోటల్ లో పూరీల కన్నా, మశాల దోసల కన్నా , చూసిన ముత్యాల ముగ్గు సినిమా కన్నా, , తిరిగిన పార్కులు, జూ, మ్యూజియం కన్నా అయన కబుర్లే నాకు భలే ఇష్టమైనవి. అవి నాకే సొంతం ఇంకెవరూ షేర్ కోసం రారు ... కాబట్టి అలా లైట్లు ఆపేసిన ఆ చీకటి గది లో , మంద్ర స్థాయి రేడియో పక్కన ... అయన పాత సంగతులు చెప్తుంటే కిటికీ కి కట్టిన సగం కర్టెన్ పైనుంచి రోడ్ మీద వెళ్ళే కార్లు, ఆటోల, బళ్ళ లైట్లు గది గోడల మీద పడి పరిగెడుతుంటే .... ఆ లైట్ల వేగం వెంబడే కాలం కూడా పరిగేట్టేది . చాలా రాత్రయింది ఇంక పడుకోరా బుజ్జిగా... అంటూ అవలించే వారు.

అలా గడిపిన చాలా రాత్రుల్లో రేడియో లో రోజుకొక సారైనా ఆ భానుమతి పాట " నేనే రాధ నోయీ... గోపాలా నేనే రాధ నోయీ ...." వచ్చేది
అంతటి తీయటి సమయం లో విన్న పాట కాబట్టీ ఆ పాట ఇప్పుడు కూడా ఎప్పుడూ విన్నా ఆ విషయాలన్నీ నా మదిలో రేగి కళ్ళ ముందు మెదులు తాయి.

నిండైన శరీరం ,ఎలాంటి పరిస్తుల్లోనూ చలించని మనస్తత్వం, రేపెంటీ అన్న సమస్యే లేకుండా ఈ రోజే జీవితం అన్నట్టుండే అయన కళ్ళ ముందు కనబడి ఎరా బుజ్జీ మన బందరు లడ్డు లేవి ? నల్ల హల్వా ఏదీ అని అడుగు తునట్టే ఉంటుంది.

మంచి భోజన ప్రియులైన అంత కు మించిన దాతృత్వం కలిగిన మనిషి.
అయన మాటలు మనసునే కాదు కడుపు కూడ నింపే సేవి ... అంత ఆప్యాయంగా ఉండే వారు.

యాభై ఆరవ ఏట కాన్సర్ మహమ్మారి కి అయన బలయ్యే సమయానికి పక్కనే ఉన్న నాకు అయన పోతూ పోతూ గొణుగు తున్నట్లు గా పెదాలు కదుపుతుంటే నాకే ఏదో బందరు సంగతులు చెప్తున్నారేమో అని పించింది.

తల కింద చెయ్యి పెట్టుకొని కొలువైతివా రంగ సాయీ అన్నట్టని పించే అయన పోయి ఇరవై నాలుగేళ్ళు అయినా ఇప్పటికీ ఇంకా అయన గది లో కొలువైనట్లే ఉంటుంది నాకు ........

నేనే రాధనోయి గోపాలా నేనే రాధనోయి ...
అందమైన ఈ బృందావని లో నేనే రాధ నోయి .....
విరిసిన పున్నమి వెన్నెల లో చల్లని యమునా తీరం లో ....
నీ పెదవుల పై వేణు గాన మై పొంగిపోదురా నేనీవేళ ...
నేనే రాధనోయి గోపాల నేనే రాధనోయి...
ఆడే పొన్నాల నీడలలో నీ మృదు పదముల జాడలలో..
నేనే నీవై నీవే నేనై అనుసరింతురా నేనీవేలా
నేనే రాధనోయి గోపాలా నేనే రాధనోయి ....

అన్నట్టు అయన పేరు శ్రీ అ.వి.రాధకృష్ణ గారు











.